Futbol oynadığım yıllar ve sonrasında bir çok idareci ve kulüp başkanı tanıdım. Kimilerine çok saygı duydum, kimileriyle de beraber gözükmek bile istemedim.

Rahmetli Özhan Canaydın, herkes gibi benim de saygı duyduğum bir beyefendiydi. Kendisine laf söyletmeyecek kadar dikkatli, kimseye laf söylemeyecek kadar terbiyeli, gururlu bir insandı.

Galatasaray Kulübü sıkıntıya düştüğünde fabrikasını bankaya rehin verip zor durumdaki kulübüne kredi almıştı. Kim bilir bu kredilerin çoğunu da kulübe ödetmeden kendisi ödemiştir.  Galatasaray’a çok iyi bir başkanlık yapmıştı. Gitmesi gerektiği zamanda bir kenara çekilmeyi bilmişti. Yaşarken olduğu kadar yaşamını yitirdiğinde bile tüm spor camiasının saygısını kazandığını gösterdi.

Şu anda yaşarken de saygıyı hak eden ve herkes tarafından saygı gören bazı başkanlar var. Mesela Süleyman Seba… 1980’lerde Beşiktaş’a geldiğinde gırtlağa kadar borca batmış geliri sıfır olan bir kulüp teslim almıştı. Neredeyse amigoların yönettiği, gelir kaynağı olmayan Beşiktaş’ı sırtlayıp şampiyonluk üzerine şampiyonluk kazandırarak başarı sağlamasının yanı sıra kulübe yeni tesisler kazandırıp gelir getirecek eserler de bıraktı.

Adam gibi başkanlık yapanları da şöyle bir sıralayalım.

Faruk Süren, Faruk Ilgaz ve bence kendi kulübüne yaptığı nice katkılardan dolayı Aziz Yıldırım…

Ankaragücü'nün efsane takımının efsane başkanı Sabri Mermutlu... Kulübü bıraktığında bile, tüm yöneticileri toplayarak "Kulüpten alacağı olanlar varsa hemen söylesin. Ben ödeyeceğim" diyerek kulübü sıfır borçla şampiyonluk madalyasıyla teslim etti.

Tabi ki duayen başkan İlhan Cavcav.

O da Gençlerbirliği yerlerde sürünürken, kulübün başına geçip takımı 1.lige taşıdıktan sonra birçok sportif başarılara imza attı. En önemlisi de kulübüne son derece modern tesisler kazandırdığı gibi Türkiye’nin borcu olmayan ve bankadaki parasının faiziyle geçinen bir Gençlerbirliği yarattı. Düşünün ana paranın büyüklüğünü…

Bazı kulüplerin borcundan dolayı kapısına kilit vurulduğu bu zamanlarda bu “adam gibi başkanlar” hiçbir zaman bazıları gibi unvanlarının arkasına sığınıp kendileri için ihale kovalamadılar. Yani kendi menfaatleri için kulüp başkanı olmadılar. Kulüplerinin gelir düzeylerini yükselttiler, sıfır borçla teslim aldıkları kulübü batağa sürüklemediler. Kulüplerin yakasına asılı kalmadılar, rozetlerini şerefle yakalarında taşıdılar. Ve en önemlisi bu adam gibi başkanlar, kendilerine onursal sıfatı vermediler. Bu unvanı onlara camiaları verdi.